Jaap heeft mijn pen, 1 december 2007

Vandaag ben ik een held tegengekomen, sorry ik bedoel Held, want deze man verdient een hoofdletter H! Iemand die gestreden heeft voor mijn liefde maar nu afscheid kwam nemen. Ik heb het natuurlijk over “de rots in de branding” Jaap Stam. Een maand geleden werden ajacieden opgeschrikt met het bericht dat Jaap Stam per direct zou stoppen bij Ajax. Natuurlijk wisten we allemaal dat hij na dit seizoen zou stoppen maar per direct was toch een schok. Nu zou Jaap bij de wedstrijd Ajax – Vitesse officieel afscheid nemen van ons, de supporters.
Omdat mijn moeder een enorme Marktplaats-freak is, gingen wij vandaag wat vroeger weg zodat ze iets op kon halen in Assendelft. Normaal zijn we altijd drie kwartier van te voren aanwezig maar vandaag dus vijf kwartiertjes. Als je zo vroeg aanwezig bent ga je natuurlijk niet zitten wachten tot de wedstrijd begint maar dan ga je mannen dingen doen zoals, voetbalschoenen kopen en naar andere grote sportwinkels.
Tussen twee van deze winkels in zei mijn broertje in eens “Kijk! Daar loopt Jaap Stam”. En na een paar keer goed zoeken zag ik hem ook inclusief cameraman liep hij daar tussen de supporters. Dan heb je overal op de wereld gespeeld en dan voel je je niet te goed om je onder de supporters te mengen, wat een vent! Gelukkig had ik een pen bij me! Rest natuurlijk de vraag wat je met een pen bij de Amsterdam ArenA moet, nou die gebruik ik dus altijd voor de kruiswoordpuzzel in het programmaboekje. Klinkt best levenloos niet? Ach je kan je voetbalkennis ermee testen en het dood te tijd tot de wedstrijd begint.
Ik dus met mijn pen naar Meneer Stam, stijf van de spanning want hij heeft natuurlijk een enorme uitstraling en staat van dienst. Daar stond ik dan, oog in oog met mijn Held! En uiteindelijk stamelde ik, “meneer wilt u mijn shirt signeren?”. Natuurlijk wou hij dat wel. Helaas heb ik het gevoel dat als ik mijn shirt was de handtekening eraf is. Toen kwamen in ene uit alle hoeken mensen aan die op de foto en een handtekening wilden, en al die handtekeningen zette hij met mijn pen! En op een gegeven moment was hij zelfs opgegaan in de mensenmassa, met mijn pen. Zoveel geld verdient en dan toch een pen jatten! Maar ik vergeef het hem. Ik heb Jaap`s handtekening, Jaap heeft mijn pen!

Comeback, 3 november 2007

Zoals velen misschien wel weten leef ik vrijwel voor een ding en dat is voetbal. Maar ja, met een paar knieën zoals die alleen bij mij in de familie voorkomen (Mijn oma heeft betere knieën en die zijn van kunststof) is de kans op een blessurevrij seizoen eigenlijk enorm groot.
Vorig jaar speelde ik eigenlijk mijn eerste seizoen in 6 jaar, en eigenlijk ging het op lichte klachten na best wel goed. Op de resultaten na al wendde we wel degradatie af. Derk zou in ieder geval Derk niet zijn als hij niet tijdens de allerlaatste wedstrijd van het seizoen niet zwaar geblesseerd zou raken aan, jawel de knie. Nou ben ik dus ongeveer 4 maanden verder en het bloed kruipt waar het niet gaan kan en met bijna wanhopige pogingen probeer ik fit te worden.
Dan is het eindelijk zover, de eerste wedstrijd na lang blessureleed. Als pinchhitter begin ik op de bank en ik zie mijn team vlak voor rust op 0-1 achter komen. Als dan een van onze spitsen een schop krijgt kom ik er het laatste kwartier voor hem in. 10 minuten voor tijd komt er een hoge bal van midden uit en ik toren boven mijn mandekker uit en kop hem door op mijn aanvalspartner die er 1-1 van maakt! Maar het beste moment moest nog komen, vlak voor tijd loop ik op een geniale bal precies op tijd weg van de verdedigers en ik een keer uit de stuit ram ik de bal achter de vrijwel kansloze keeper waardoor we er met een 2-1 zege vandoor gingen!
Na de wedstrijd kijk ik op mijn horloge, ik besluit mijn playstation uit te zetten en mijn spullen in te pakken voor mijn “proeftrainingen”.
Tijdens de trainingen kom ik er immers weer achter dat ik niet alleen door mijn knieblessure maar ook door mijn suikercoma’s tussendoor de conditie heb van een legbatterijkip. Alhoewel voor iemand die altijd keeper is geweest zijn mijn aannames redelijk, ik blijf er hoop in houden ooit weer op de velden te schitteren. Maar vooralsnog moet ik het houden op een balletje trappen met mijn talentvolle(re) broertje van wie ik eigenlijk ook alleen nog maar op de playstation win. Ach, zo hard ben ik niet van de ladder naar succes afgegleden, het maakt de overeenkomst tussen mijn carrière en die van Patrick Kluivert alleen maar groter.

Shoppen, 6 oktober 2007

Omdat mijn broertje folders rondbrengt kregen wij vandaag dus weer de gebruikelijke stapels folders waaronder een enorme gids van een speelgoedwinkel. Nou staat er op die gids dat deze er is vanwege het 40 jarig jubileum. Nou volgens mij was het gewoon een ‘slim verpakte’ Sinterklaasuitgave. Mijn wantrouwen liet mij niet in de steek en na 5 tellen wikipedia kwam ik tot de conclusie dat die winkel wel 40 jaar bestaat… Maar, dat was al op 1 juni! Misschien te laat naar de drukkerij gebracht? Of misschien gewoon een heel slimme marketingtruc. Natuurlijk is het het laatste, en enige bewondering is hier wel voor te plaatsen.
Nou is het ook zo dat mijn broertje van de week jarig is (nog gefeliciteerd). Dus mijn moeder had het leuke idee dat ik wel eens eventjes zijn folders kon gaan lopen terwijl hij trainen was. Dat doe ik dus niet want de jongeren van tegenwoordig zijn veel te materialistisch. Waar je mij vroeger blij kon maken met een voetbal, willen kinderen tegenwoordig de dure cadeaus uit de speelgoedwinkels. Nou is mijn broertje 15 en is hij een beetje over die periode heen maar als nog wil hij moeilijk te vinden cadeaus. Hij wil van mij namelijk graag een kleine djembé. Dus ik naar de muziekwinkel, daar hadden ze niet echt wat ik zocht en wat in de buurt kwam ligt way boven mijn budget. Wat ik nu ga kopen weet ik dus nog niet.
Maar nu ik toch lekker bezig ben over winkelen, laatst was ik van plan een nieuwe microfoon te kopen om muziek van onze band mee op te nemen. Ik lekker googlen(?) naar een goed(koop) microfoontje, zo kwam ik terecht bij de kijkshop. En de kijkshop betekent briefjes invullen. En als je de gids meeneemt waar het nummer bijstaat, maakt dat gewoon niks uit. Maar, ze hadden hem dus niet meer en ik kon hem lekker via het internet bestellen. En nu hebben ze dus wel wat leuks want op de site van de TNT kan ik met mijn bestelnummer precies zien waar in Nederland mijn microfoon is. Nou kwam mijn microfoon dus helemaal uit Dordrecht via Amsterdam met de chauffeur mee naar Beverwijk. Ik zondag weer kijken, uw pakketje is bezorgd aan de Berghuislaan! En daar woon ik dus niet, lekker weer… Gelukkig kwam de aardige bewoonster toch even mijn pakketje langsbrengen. En mijn gemoedstoestand is momenteel veel beter nu wij ajacieden weer staan waar we horen, bovenaan. Maar dit terzijde.

Datum (eerste gepubliceerde column), 8 September 2007

Iedereen weet nog waar hij of zij was op de datum 11 september 2001, ook ik. Ik kwam net thuis uit school, ik was toen nog een kleine grote brugger maar wat ik op tv zag is voor altijd op mijn netvlies gebrand.
Nu is er een nieuwe datum waarop ik nog altijd weet waar ik was, 29 augustus 2007! Ik moest werken van 5 tot 9, kortom ik miste de eerste helft van Slavia Praag – Ajax, Ajax míjn club moest zich daar plaatsen voor het kampioenbal, de Champions League. Wíj zijn nu dus verdoemd tot de UEFA cup, het domein van wannabe-topclubs en Oost-Europese kampioenen. Dit is trouwens geeneens het ergste, nee het ergste is het eeuwige geplaag van de Feyenoorders, PSV-ers en meer van dat soort types in je eigen omgeving. Deze mensen lachen je trouwens nog veel harder uit als je bijvoorbeeld een 4-0 overwinning had voorspeld. En dus kreeg ik binnen 10 minuten na afloop het volgende smsje; “Zei je nou 4-0?”. Nee het leven van een ajacied gaat niet over rozen, overal worden wij gehaat zoals pas geleden op vakantie, ik was eerst met mijn broertje en vader naar een oefenwedstrijd van Wigan Athletic geweest toen wij een advertentie zagen voor Go Ahead Eagles – Ajax, altijd leuk in de buurt. Nou leuk was het niet, dit is echt levensles nummer 1, koop nooit als bezoekende club je kaartjes bij een sigarenboer want je zit geheid tussen de harde kern en bij de harde kern van een club uit de Veluwe moet je echt denken aan ietwat zwaarlijvige mensen op klompen die gemiddelde 2,5 tand per persoon missen. Met de wedstrijd was niks mis, maar na een paar minuten komen er een paar mede-ajacieden aan en nadat ze ook maar een keer onze geuzennaam riepen stormden er al een aantal boertjes naar beneden om de het zwakst ogende ajacied eventjes te vloeren. Kijk en toen werd het ongezellig, helemaal na de 1-0 voor Ajax toen gingen ze zelfs met elkaar vechten en gelukkig niet met ons drieën misschien was dat omdat ik geen ajaxshirt aan had, anders waren de gevolgen niet te overzien. Hoe dan ook, het leven als ajacied is heel zwaar, eigenlijk is het je leven afspelen in “Extreme-hard” mode, want je heb veel meer onverwachte tegenslagen te verduren, gelukkig zijn er ook genoeg mooie momenten die ons leven toch al wat dragelijker maken.

Voegt het woord bij de daad